De brandweer in Garderen viert dit jaar zijn 80-jarig bestaan. De volledig vrijwillige kazerne zet zich al die jaren al in voor de mensen en dieren in de omgeving. Brandweerman Ebbo van Engelen zit zelf al achttien jaar bij de brandweer.

‘Mijn avontuur als vrijwillige brandweerman begon in 2005, hoewel ik eigenlijk helemaal niet van plan was om brandweerman te worden. Ik had namelijk een eigen slagerij en eigenlijk geen tijd om me bezig te houden met de brandweer. Bovendien moet je als brandweerman ontzettend veel leren, iets waar ik eigenlijk geen zin en tijd meer voor had. Maar ik had er wel eens over gesproken met een vriend die ook bij de brandweer zat. Aan de ene kant leek het me wel leuk, aangezien ik altijd in het dorp aanwezig was als ondernemer en over het algemeen beschikbaar was. Op een oefenavond deden ze een stemronde en unaniem werd besloten dat ik brandweerman zou moeten worden. Toen ze mij lieten weten dat ik gekozen was, wist ik dat ik het moest doen. Het leek me een makkelijkere drempel om te nemen als iedereen me steunde.

De week daarop vroeg ik aan de persoon die over de opleiding ging wat het allemaal precies inhield. Als het te moeilijk zou zijn, had ik geen interesse. Gelukkig was het een interessante stof en je gebruikt het ook veel in de praktijk. Het maakt je ook niet dom. Het is echt een teamgebeuren, wat anders is dan alleen maar droge stof leren waar je geen interesse in hebt. Ik heb geleerd tot en met 2009 en uiteindelijk ben ik bevelvoerder geworden.

Als vrijwilliger sta je niet altijd stand-by, dit verschilt per brandweerkorps. Bij ons, in de kleinere korpsen zoals wij hier in het dorp hebben, kom je opdagen als je beschikbaar bent. De eerste zes personen die arriveren, waaronder de chauffeur, bevelvoerder en vier manschappen, vertrekken met de auto. Daarna komt de manschappenauto voor degenen die later zijn gekomen. Deze wordt ingezet bij grote incidenten of gevaarlijke situaties op de snelweg waar aanrijdingsgevaar is. Ze zorgen dan voor de veiligheid.

Brandweerman zijn is echt een soort virus. Als je er eenmaal bij hoort, word je er helemaal door gegrepen. Het mooiste aspect is de teamgeest die er heerst. We werken samen aan één doel: de problemen zo goed mogelijk oplossen. Het is vergelijkbaar met een voetbalteam waar je allemaal voor elkaar gaat. We oefenen regelmatig, en hoewel het soms heftig kan zijn, doen we het samen. Elke week hebben we een oefenavond waarbij we ook gezellig samen een drankje drinken. De onderlinge band binnen het team is echt prachtig. Daarnaast is het ook bijzonder dat we naar plekken gaan waar anderen juist weggaan. We gaan de uitdaging aan en leren omgaan met verschillende situaties, zoals het betreden van brandende huizen en het werken in rokerige en afgesloten ruimtes. Vertrouwen op elkaar is hierbij essentieel.

Het meest memorabele wat ik heb meegemaakt is lastig te kiezen, aangezien er veel dingen zijn. Grappige momenten zijn bijvoorbeeld reddingsacties van katten in bomen. We hebben vaak meegemaakt dat wanneer we bijna bij de kat zijn, deze dan ineens naar een andere boom springt. Daarnaast hebben we ook heftige incidenten meegemaakt, maar de details zal ik besparen. Deze ervaringen vergeet je nooit, hoewel ze me niet uit mijn slaap houden. Gelukkig hebben we nog nooit een collega verloren. Het is altijd aangrijpend om mensen te helpen die alles hebben verloren door brand, vooral in ons kleine dorp.’